Φεστιβάλ Αθηνών Μπαλέτα Όπερας Περμ, Sasha Waltz

          

 

       Με την παράσταση του Μπαλέτου της Όπερας Περμ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 12 Ιουλίου, το Φεστιβάλ έφτασε και για φέτος στην κορύφωση του σηματοδοτώντας μια από της σπουδαιότερες επιτυχίες του. Η συνεργασία του Μπαλέτου Πέρμ με την MusicAeterna, κάτω από τη διεύθυνση του Θεόδωρου Κουρνετζή, αξιοποίησε ιδανικά τα δυό δημοφιλή έργα του Ίγκορ Στραβίνσκυ τον «Πετρούσκα» και «Οι Γάμοι». ‘Ήταν από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που το θέαμα και τα ακούσματα λειτούργησαν τόσο άρτια χαρίζοντας μας μια υψηλής στάθμης αισθητική αντίληψη.         

            Από τις πρώτες ρηξικέλευθες για την εποχή χορογραφικές δημιουργίες του Μιχαήλ Φοκίν (1911) για τα Ρωσικά Μπαλέτα, ο κούκλος με τα ανθρώπινα συναισθήματα ερμηνεύτηκε μοναδικά από τον Βασλάβ Νιζίνσκι, προσδίδοντας του μια απόλυτα ισορροπημένη κωμικοδραματική μορφή. Στην πρόσφατη χορογραφία του Νικολό Φόντε, που είδαμε στην αίθουσα Τριάντη, ήταν αισθητή η σχεδόν παντελής μεταμόρφωση του έργου σε ένα ευφάνταστα νεοκλασικό σύγχρονης μορφής δημιούργημα. Με άρρηκτη  τη σχέση μεταξύ χορού και μουσικής εκτιμήσαμε τα ρυθμολογικά και δραματουργικά στοιχεία που μεταφράζονταν σε κινήσεις που αποπνέανε άλλοτε μια αυθόρμητη παιδικότητα και άλλοτε συναισθήματα τρυφερότητας και θλίψης. Άριστοι ο Ντένις Τολμάζοφ (Πετρούσκα) και η Ναταλία Ντομράτσεβα (Μπαλαρίνα), επικεφαλής ενός εξαιρετικά γυμνασμένου corps de ballet.

            Ιστορικής σημασίας πια «Οι Γάμοι», που πρωτοχορογράφησε η Μπρονισλάβα Νιζίνσκι το 1923, παρουσιάστηκαν εδώ στην αριστοτεχνικά δουλεμένη πρόταση του Τσέχου Γίρζι Κύλιαν, αποκαλύπτοντας τον εκπληκτικής ευρηματικότητας δημιουργό ενός μνημειακού έργου. Μέσα σ’ ένα πολύ χαρακτηριστικό σκηνικό χωριάτικου σπιτιού του John Macfarlane, εισβάλλουν οι καθηλωτικής δεινότητας χορευτές του συγκροτήματος κρατώντας απ’ την αρχή ως το τέλος τους έντονους ρυθμούς μέσα σε μια πλούσια κινησιολογική γλώσσα. μεταφέροντας στο θεατή όλη αυτή τη δυναμική ενέργεια μουσικής και κίνησης που παρακολουθεί εκστατικός. Έξοχη σαν 'Νύφη' η Άννα Ποϊστόγκοβα με εξαιρετικό 'Γαμπρό' τον Ιβάν Ποροσίν.

            Τη Σάσα Βάλτς πρωτοθαυμάσαμε πριν μερικά χρόνια στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η δεύτερη επίσκεψη τώρα της σαραντεννεάχρονης Βερολινέζας και πάλι στο πλαίσιο του Φ. Α. με το έργο  “Continu” άφησε κάπως χλιαρότερες εντυπώσεις, Στο σχεδόν γεμάτο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 11 Ιουλίου, η κόρη του Γερμανού αρχιτέκτονα με το έργο της αυτό των αντιπαραθέσεων άσπρο – μαύρο, καλό – κακό, έδωσε ένα δείγμα απόλυτης γνώσης κατανομής του σκηνικού χώρου τον οποίο κατέλαβε η ομάδα της. Μετά από έναν ιδιαίτερα καλαίσθητο πρόλογο με χορευτές στα κουφώματα του Ηρωδείου οι είκοσι δύο καλογυμνασμένοι χορευτές ενεργοποιηθήκαν στις καλά μελετημένες ομαδικές η μεμονωμένες συγκρούσεις του «μαύρου» ακολουθώντας τους έντονους μουσικούς ήχους των Ξενάκη, Edgar Varese, Claude Vivier και Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Λιγότερο εντυπωσιακοί οι σχηματισμοί του «άσπρου» οδήγησαν σ’ ένα πιο χαλαρό τέλος.

Φεστιβάλ Αθηνών Δημήτρης Παπαϊωάννου «Πρώτη Ύλη»

Όπως ήταν αναμενόμενο το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών δεν εντυπωσίασε με τρανταχτά ονόματα και μεγάλα σχήματα. Υποτασσόμενο στους νόμους της λιτότητας περιορίστηκε κυρίως στο θέατρο, με δεσπόζοντα ελληνικά ονόματα και μικρότερου βεληνεκούς ομάδες. Παρόλα αυτά έμεινε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού και αθρόα η προσέλευση του στο νεανικό γεμάτο σφρίγος προσκλητήριο του Γιώργου Λούκου, του διευθυντή του Φεστιβάλ, που έδωσε καινούρια πνοή και υπόσταση, παρεκκλίνοντας από τους αρχικούς στόχους, σ’ ένα θεσμό που εδραιώθηκε με ονόματα όπως της Μαρίας Κάλας και του Δημήτρη Μητρόπουλου 57 χρόνια πριν.

            Παρακάμπτοντας βιαστικά την αντιμιλιταριστική παράσταση «Όλα Καλά» του ήδη γνωστού μας Γάλλου Αλάιν Μπυφάρ, που παρακολουθήσαμε στις 29/6 στην Πειραιώς 260, μην αποκομίζοντας κάτι το καινούριο (σημασία δεν έχει μόνο τι λέει κανείς αλλά πώς το λέει), και σε αναμονή των εμφανίσεων της Σάσα Βαλτς και του Μπαλέτου της ‘Οπερας Περμ, θ’ αναφερθούμε στην «Πρώτη Ύλη» (3/7) του Δημήτρη Παπαϊωάννου. στην Πειραιώς 260.

            Σ’ ένα μακρύ διάδρομο του τεράστιου χώρου Α που έβραζε από την ζέστη, μία λεπτή μαυροντυμένη φιγούρα αρχίζει να κινείται. Παρά τον ντενεκέ των σκουπιδιών που κρατάει στον ώμο κρύβοντας το κεφάλι, το αργό άνοιγμα των ποδιών με το πάτημα στη φτέρνα και τη μύτη του παπουτσιού ψηλά παραπέμπει στον αναγνωρίσημο βηματισμό του Δημήτρη . Κάθε τόσο παίρνει απ’ τον τενεκέ μια άμορφη μάζα σαν πλαστελίνη (η πρώτη ύλη;) την ρίχνει χάμω και την πατάει, παραπέμποντας μας κάπως στο Δευκαλίωνα. Σε λίγο το ολόγυμνο σώμα ενός νέου, του Tadeu Liesenfeld, παίρνει σάρκα δίπλα του. Από κει κι έπειτα αρχίζει ένας κουραστικός πρόλογος με τις αντιπαραθέσεις των δύο, τα παιχνιδίσματα μέσα κι έξω από το πλαίσιο ενός τελάρου για να κορυφωθεί η παράσταση στις εξαιρετικής αισθητικής ομορφιάς αγαλματώδεις στάσεις του νεαρού Βραζιλιάνου,  με τις τέλειες αναλογίες του κορμιού, μπροστά από ένα πανό. Εδώ είναι ο πραγματικός Παπαϊωάννου που γνωρίζουμε: ο εφευρετικός, ο τελειομανής με το αλάθητο αισθητικό κριτήριο και το μοναδικής ποιότητας προσωπικό στυλ. Οι σκηνές εκτυλίσσονται αυστηρά δομημένες ακόμα κι όταν ο δημιουργός περιβρέχει με το λάστιχο τον εντελώς απαθή σε έκφραση Tadeu (μακάρι να μας έριχνε κι εμάς λίγο νερό), μέχρι την τελική λύτρωση μετά το πλήθος των συμβολισμών. Είναι άραγε μια πρόκληση για βαθύτερους στοχασμούς; Μια έρευνα της κρύφιας υπόστασης μας; Ένα πλησίασμα και μια αναζήτηση του άλλου; Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου  μας καλεί να συμμετάσχουμε, στις μύχιες σκέψεις του σιωπηλά προβάλλοντας τα ερωτήματα μέσ’ από το γυμνό ατίθασο σώμα.

Η Λυρική στην Ρωμαϊκή αγορά

Λίγο πριν απ’ την πανσέληνο στις 30/6 ο μαγικός χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς πλημμύρισε από τους θιασώτες μουσικής και χορού σ’ ένα συνδυασμένο πρόγραμμα που επιμελήθηκε ο Ρενάτο Τζανέλλα, ο καλλιτεχνικός διευθυντής  της Λυρικής, χορογραφώντας τα κονσέρτα για πιάνο του Β. Α. Μότσαρτ στο πρώτο  μέρος και το «Αυτοκρατορικό» του Λ. Β. Μπετόβεν στο δεύτερο. Την ορχήστρα της Ε.Λ.Σ. διηύθυνε ο Ηλίας Βουδούρης με τον Δημήτρη Τουφεξή στο πιάνο.

            Θα ‘ταν μία πραγματικά αξέχαστη βραδιά αν ο παράγοντας της περιορισμένης ορατότητας, όπως συμβαίνει στην επίπεδη και όχι αμφιθεατρική διάταξη των καθισμάτων, δεν υπεισέρχετo περιορίζοντας την καθαρότητα της σκηνικής εικόνας. Απ’ ότι μπορέσαμε να εκτιμήσουμε ο Ντανίλο Ζέκα ερμήνευσε με συνέπεια το σολιστικό του adagio από το κονσέρτο του Μότσαρτ, προσδίδοντας συνοχή στην μουσικότατη χορογραφία του Τζανέλλα. Απλά θα τον προτιμούσαμε με παπούτσια παρά ξυπόλυτο όπως θα ταίριαζε περισσότερο στο νεοκλασικό στυλ του χορού.

            Το στοιχείο της έντονης μουσικότητας, κυρίαρχο στις χορογραφικές προτάσεις του Τζανέλλα, αναδείχτηκε θριαμβευτικά και στο μπετοβενικό κονσέρτο με το σύνολο του μπαλέτου σε δράση κι αν εξαιρέσουμε κάποιες επαναλήψεις τα σώματα των χορευτών ανταποκριθήκαν με θέρμη στους ποικιλόμορφους καλαίσθητους σχηματισμούς.

            Ιδιαίτερα καθηλωτικές οι ικανότητες που διαθέτουν οι χορεύτριες έναντι των ανδρών χορευτών μας χάρισαν απολαυστικές στιγμές ιδίως στα pas de deux όπως με τη Σταυρούλα Καμπουράκη σε σχεδόν ακροβατικά θεαματικά σηκώματα υποστηριζόμενη από τον Αλεξάντερ Νέσκωβ, την επιβλητική Μαρία Κουσουνή με τον Βαγγέλη Μπίκο, την γοητευτική Αιμιλία Γάσπαρη  με τον Iγκόρ Σιάτζκο, την χαριτωμένη Ευριδίκη Ισαακίδου με το Στράτο Παπανούση, την έμπειρη με ξεκάθαρη κίνηση Αλίνα Στεργιανού συνοδευόμενη  από τον Γιώργο Βαρβαριώτη. Δεκατέσερα ακόμα άξια ζευγάρια πλαισίωσαν τους παραπάνω χαρίζοντας σε όλους ένα πλούσιο θέαμα.

Ρωμαίος και Ιουλιέττα από την Λυρική στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Τι φυσικότερο για έναν χορογράφο που γεννήθηκε στη Βερόνα της Ιταλίας να χορογραφήσει την ιστορία του «Ρωμαίου και της Ιουλιέττας» , που έζησαν στην πόλη αυτή, έτσι όπως μας την ‘αφηγήθηκε’ ο Σαίξπηρ πεντακόσια σχεδόν χρόνια πριν. Ο Ρενάτο Τζανέλλα, ο νέος διευθυντής του Μπαλέτου της Λυρικής μας Σκηνής, εμπνευσμένος από την γεννέτηρα του και την τόσο χαρακτηριστικά περιγραφική μουσική του Σεργκέι Προκόφιεφ, αποκάλυψε τη δική του εκσυγχρονισμένη νεοκλασική άποψη ( 9-13 Μαΐου) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών προσθέτοντας την σε μια μακριά αλυσίδα σπουδαίων χορογραφιών όπως αυτής του Λεονίντ Λαβρόφσκι του 1940 για τα Κίρωφ που επεκράτησε σαν η πρώτη επίσημη, των Τζών Κράνκο, Κέννεθ ΜακΜίλλαν ( με τους Νουρέγιεφ – Φοντέυν ), Ρούντι Βαν Ντάνσιχ ( που σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Λυρική επί διευθύνσεως Άννας Πέτροβα), Ανζελέν Πρελζοκάζ. Κριστόφ Μαγιώ και πολλών άλλων.

                Ρίχνοντας το βάρος στην σκηνοθετική πλευρά του έργου παρά στη χορογραφία , όπου παρατηρείται και κάποια βηματολογική πενία, ο Τζανέλλα μεταφέρει κυριολεκτικά την υπόθεση στην εποχή μας ή στην κάθε εποχή. Οι ολοζώντανες σκηνές του πλήθους και των βίαιων συγκρούσεων των δύο οικογενειών αν και εκφρασμένες θαυμαστά από τους αντιμαχόμενους ξιφομάχους, δεν απέχουν πολύ από τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος και οι εναγκαλισμοί των δύο νέων με τις άφθονες θεαματικές arabesques δεν διαφέρουν από οποιουδήποτε ζεύγους σημερινού. Οι επιδέξιοι χειρισμοί του χορογράφου να αφαιρέσει σχεδόν όλα τα παντομιμικά μέρη, ιδίως πριν το τέλος- μας έλειψε μόνο η χαρούμενη είσοδος των φιλενάδων τις Ιουλιέττας στην κρεβατοκάμαρα της την ημέρα του γάμου της με τον Πάρη- βοήθησαν στην πυκνότητα και γοργή εξέλιξη των γεγονότων  έως την πρωτοτυπία της τελευταίας σκηνής του θανάτου με το δηλητήριο. Η έντονα ανανεωτική διάθεση της γνωστής δράσης συμβάδισε αρμονικά με τα λιτά ‘αφαιρετικά’ σκηνικά του Κωνσταντίνου Θεοφάνη τρία μετακινούμενα εμβληματικά επίπεδα που σηματοδοτούσαν τους χώρους, ενώ υπήρξαν πολλά ερωτηματικά για την ενδυματολογική προσέγγιση της Σήλια Κριθαριώτη. Για παράδειγμα στο χορό στο αρχοντικό των Καπουλέτων τα μακριά τούλινα φορέματα δεν έδιναν σκηνική υπόσταση στις στυλιζαρισμένες χαρακτηριστικά επιλεγμένες κινήσεις των χορευτών.

                Αν και ο ρόλος της Ιουλιέττας δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στην προσωπικότητα της, η Μαρία Κουσουνή επιβλήθηκε άμεσα με τη σπάνια ποιότητα της τεχνικής της. Έκπληξη  της εναρκτήριας βραδιάς η άνοδος του Βαγγέλη Μπίκου από το corps de ballet στην θέση του Ρωμαιου. Απλός και φυσικός συνδύασε με ικανότητα την τρυφερότητα και ζεστασιά με την πλαστική έκφραση, στέλνοντας ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την περαιτέρω εξέλιξη του. Αναπτερωμένο γενικά το ηθικό του μπαλέτου ανέδειξε ζωντανά όλους τους χαρακτήρες με εξαιρετική την Αιμιλία Γάσπαρη ( Ροζαλίνα), επιβλητικό στην επιθετικότητα του Τυβάλδο τον Κυριάκο Κοσμίδη, ικανοποιητικό Μερκούτιο τον Αντώνη Κορούτη και διασκεδαστικές τις τρείς Τσιγγάνες μεταμορφωμένες σε καραμελένια κορίτσια Μάνια Καραβασίλη, Μήτση Στεργιανού, Δήμητρα Λαούδη.

Nederlands Dans Theater (NDT 1) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Εκπλήττει, όχι μόνο με την πρωτοτυπία της όλης σύλληψης σαν ιδέα και χορογραφική σύνθεση αλλά και σαν μηχανική εφαρμογή. Το ζεύγος των χορευτών κινείται μέσα σ’ ένα δωμάτιο-κύβο (σύμβολο της ζωής) που αιωρείται και το ίδιο με εντυπωσιακή ευελιξία . Απ’ έξω ένας άλλος χορευτής παρακολουθεί σε μία προσπάθεια να επέμβει εκφράζοντας με πάθος, τα συναισθήματα βαθειάς αγάπης για την κοπέλα . Η έξοδος από τον  κύβο πρώτα του ενός και ύστερα της άλλης δεν είναι παρά η μάταιη προσπάθεια απελευθέρωσης και επίτευξης νέων στόχων στην ζωή. Ο τριαντάλεπτος «Πόθος Sehnsucht (2004)» σε χορογραφία, σκηνικά, κοστούμια των Πολ Λαίτφουτ – Σολ Λεόν, που διευθύνουν σήμερα τα περίφημα Ολλανδικά Μπαλέτα, είναι ένα εμπνευσμένο κομμάτι που κάτω από τους στέρεους ήχους μουσικών επιλογών από έργα του Μπετόβεν, συναρπάζει και μαγεύει με τον αρμονικό συντονισμό ακραίων κινήσεων ανθρώπων και κύβου.

Το δεύτερο σαρανταπεντάλεπτο έργο, που μας παρουσίασαν οι ίδιοι οι τόσο ιδανικά συνεργαζόμενοι χορογράφοι στην αίθουσα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής, το «Shmetterling» , «Πεταλούδα (2010)», έχει σαν κύριο θέμα του το θάνατο καθώς ο τίτλος του μας μεταφέρει στις μεταμορφώσεις της πεταλούδας σε κουκούλι και τανάπαλιν. Εδώ η σχέση μιας φαινομενικά αδύναμης μικροκαμωμένης ετοιμοθάνατης μητέρας που στηρίζει παρ’ όλα αυτά τον δυνατό, μεγαλόσωμο γιό της εξελίσσεται εκπληκτικά με δύναμη και πειστικότητα σε συμπλέγματα ευφάνταστα και συγκινητικά. Ανάμεσα στα σώματα, καθώς και των εξαιρετικών χορευτών που τους πλαισιώνουν, αναπτύσσονται θυελλώδεις ανταλλαγές συναισθημάτων, αγάπης, τρυφερότητας, πόνου για την επικείμενη απώλεια που συνοδεύονται με συνέπεια από τους έντονους ήχους της μουσικής και των τραγουδιών του αμερικανικού συγκροτήματος Magnetic Fields. Το αναπόφευκτο τέλος συμπληρώνεται με το σπαραχτικό ντουέτο αποχαιρετισμού μητέρας-γιού μπροστά από έναν συννεφιασμένο ουρανό που φωτίζεται αχνά απ’ τις θαυμαστά σχεδιασμένες προβολές του Τομ Μπεφόρτ.

Συνάντηση Ακαδημιών Μπαλέτου Μπολσόι και Royal Ballet στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Πρωτοτυπώντας συχνά στο σχεδιασμό των παραστάσεων που προσφέρει στο κοινό της η ‘Elva events’, οργάνωσε την φορά αυτή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 18 και 19 Φεβρουαρίου, τέσσερις εμφανίσεις (με τις απογευματινές) , τριών από της σημαντικότερες Ακαδημίες Μπαλέτου της Ευρώπης που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα: του Μπολσόι, του Βασιλικού Μπαλέτου της Αγγλίας και του Θεάτρου της Σκάλας του Μιλάνου. Θα έλλειπε μόνο το νεαρό Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, όπου και είναι η παλαιότερη, για να συμπληρωθεί η καθιερωμένη τετράδα επιτρέποντας εκτός από το ευχάριστο θέαμα να αξιολογήσουμε και τα διαφορετικά στυλ. Δυστυχώς με τα τελευταία θλιβερά γεγονότα στην Αθήνα η Ακαδημία Μπαλέτου της Σκάλας του Μιλάνου φοβούμενη για την ασφάλεια τους απέσυρε τη συμμετοχή των χορευτών της.

            Με την «Πακίτα», πάνω στη χορογραφία του Μάριου Πετιπά, έκαναν την είσοδο τους στην σκηνή της Α. Τριάντη, οι χορευτές/τριες του Royal Ballet, επιδιώκοντας και πετυχαίνοντας να κατοχυρώσουν άμεσα την αξία της τεχνικής τους, σ’ ένα από τα πιο απαιτητικά έργα ρεπερτορίου. Με επικεφαλής την Μαγιάρα Μάγκρι και τον Σκάλερ Μάρτιν κινήθηκαν με άνετη καθαρότητα σβέλτες πιρουέτες, σπαθάτες arabesques στην αβανταδόρικη μουσική, του Λεών Μίνκους, αποσπόντας θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Η προτίμηση όμως των χορευτών σε πιο σύγχρονα έργα φάνηκε στα επόμενα δύο, το «Κοντσέρτο» του Σοστακόβιτς με το ζεύγος Νίνα Τόνολι, Λούις Μπρέι, που απέδωσαν με ιδιαίτερη εκφραστικότητα την εξαίσια χορογραφία του Κέννεθ Μακ Μίλλαν, και του “Fractals”, χορογραφία Parrish Maynard, μουσική Kenneth Kirschner, με το οποίο εδραιώθηκε η δυναμική της τεχνικής των χορευτών.

            Μ’ ένα ακόμα παλiό μπαλέτο του Μ. Πετιπά που σπάνια εμφανίζεται στις γνωστές σκηνές της Δύσης «Τα εκατομμύρια του Αρλεκίνου», σε μουσική Ντρίγκο, θέλησε το μπαλέτο των νεαρών χορευτών του Μπολσόι να επισύρει το ενδιαφέρον και φυσικά το θαυμασμό των θεατών με τον οποίο δικαίως ανταμείφθηκαν. Και με το ‘pas des deux’ των Κολάς, Λιζ, από την «Κακοφυλαγμένη Κόρη» σε χορογραφία Γκόρσκυ, που ερμήνευσαν με λαμπρή δεξιοτεχνία οι Ολεξάντρ Ομέλτσενκο και Αναστασία Λιμένκο, καθώς και με το «Η Τέχνη της Φούγκας» από το Κοντσέρτο για Τσέλο του Γ.Σ. Μπαχ στην περίτεχνη χορογραφία του Μπομπάνα Ντείβιντ Μάρκο, ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα μιας βραδιάς που έδωσε το δικό της χρώμα με τις εξαιρετικές επιδόσεις των μαθητών των δύο Ακαδημιών, με το ιδιαίτερο βάρος της μεν πρώτης στην αυστηρή τεχνική κατάρτιση και της δεύτερης εκτός από την καθαρότητα του ύφους και στην ευκαμψία της γραμμής.

 Μίρκας Ψαροπούλου

“Δον Κιχώτης” στην Λυρική

Φαίνεται πως το Μπαλέτο ‘Δον Κιχώτης’ έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση μαζί μου.  Με αυτό τερμάτισα την 34χρονη συνεργασία μου με την ‘Ελευθεροτυπία’ (τελευταία δημοσίευση 21Δεκεμβρίου 2011 ), και μ’ αυτό ξεκινώ  δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο. Μιλούμε βέβαια για δυό διαφορετικές παραγωγές. Ενώ η πρώτη αναφερόταν στ’ Αυτοκρατορικά Μπαλέτα Μόσχας,  με χορογραφία Γκεντιμίνας Ταραντά, η δεύτερη πρωτοπαρουσιάστηκε από τη Λυρική μας σκηνή πέρυσι, σε χορογραφία του διάσημου χορευτή Βλαντίμιρ Βασίλιεφ, που μετά την μεγάλη επιτυχία της, επαναλαμβάνεται και θα συνεχιστεί μέχρι τις 3 Μαρτίου.                

Διατηρώντας τη διαχρονική κλασικότητα της αρχικής χορογραφίας του Μαριούς Πετιπά (1869), κι ακολουθώντας τις κατοπινές μικρές παρεμβάσεις των Αλεξάντερ Γκόρσκι και άλλων, οι δυό χορογράφοι διαμόρφωσαν τις δικές τους πιο σύγχρονες εκδοχές, με τον Βασίλιεφ να προβάλλει τις δικές του επιλογές από το έργο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Σε κάθε περίπτωση το μπαλέτο ‘Δον Κιχώτης’ διακατέχεται από πολλούς πόλους έλξης: το έξυπνο, δροσερό ερωτικό-κωμικό σενάριο πάνω στο οποίο εκτυλίσσεται η υπόθεση, τους ακαταμάχητα φλογερούς ρυθμικούς τόνους της μουσικής του Λούντβιχ Μίνκους, αναμεμιγμένης με το ισπανικό φολκλόρ, και τη μεγάλη δεξιοτεχνική ικανότητα και υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού που απαιτούν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι.

Στην παράσταση της 4^ης Φεβρουαρίου που παρακολουθήσαμε από το Μπαλέτο της Λυρικής οι χορογραφικές αναβιώσεις και προτάσεις από τον Βασίλιεφ, παρουσιάστηκαν προσεκτικά δουλεμένες σε μία ενότητα δίχως διακοπές. Ο Αλεξάντερ Νέσκωφ στο ρόλο του Μπαζίλιο συνδύασε την άριστη καλλιτεχνική ερμηνεία με την αρτιότητα ενός κλασικού χορευτή. Η φυσική του elevation του υπαγορεύει ανάλαφρα άλματα όπως διαπιστώσαμε ιδιαίτερα στο τεχνικότατο pas de deux της τελευταίας πράξης. Μαζί του στα ενεργητικά tours και τις στακάτες ισορροπίες η Σταυρούλα Καμπουράκη (Κίτρι), που όμως χαρακτηρίστηκε  από κάποια ελαφριά ακαμψία ιδίως στα cambr derriere της πρώτης πράξης. Στις καλύτερες του στιγμές ο δυναμικός Ίγκόρ Σιάτζκο (Εσπάντα) με την ωραιότατη σε εμφάνιση Αιμιλία Γάσπαρη (Μερσέντες). Ο Αγάπιος Αγαπιάδης απολαυστικός Σάντσο Πάντσα αξιοποίησε έξοχα τα κωμικά στοιχεία του ρόλου, όπως και ο Γιώργος Βαρβαριώτης έδωσε χρώμα με χιούμορ στην προσωπικότητα του ανόητου υποψήφιου γαμπρού Γκαμάς. Θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε και στην κομψότητα της Μάνιας Καραβασίλη (Έρωτας), στην φλογερή Τσιγγάνα της Μήτσης Στεργιανού καθώς και στην πρόοδο των Άννα Φράγκου, Όλγα Ζουρμπινά.  

Μίρκας Ψαροπούλου